1η  Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας Καστοριάς

                                         7 - 8 - 9 Ιουλίου 2017.

Η 1η  Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας Καστοριάς θα πραγματοποιηθεί στον υπαίθριο χώρο της Εταιρίας Προστασίας Περιβάλλοντος γνωστό ως Ξύλινο Σπίτι ( Λεωφόρος Κύκνων, στην είσοδο της πόλης).

Ωρες λειτουργίας : Παρασκευή 7 Ιουλίου έναρξη στις 18:00, το Σάββατο  από τις 10:00 π.μ. – 00:00  και  Κυριακή από τις 10:00 π.μ. – 00:00

Κοινωνική Οικολογία / Κομουναλισμός και Περιεκτική Δημοκρατία...

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Παρά την επίδραση που έχουν ασκήσει κάποια μέρη του Καστοριαδικού προτάγματος της αυτονομίας και η Κοινωνική Οικολογία/Κοινοτισμός [communalism]/Ελευθεριακός Κοινοτισμός (ΕΚ) του Μπούκτσιν στο πρόταγμα της ΠΔ (και παρά την αντίστοιχη επίδραση του έργου του Κροπότκιν ή της Άρεντ – μεταξύ άλλων – στον Μπούκτσιν και τον Καστοριάδη), η ανάλυση του προτάγματος της ΠΔ για την νεωτερικότητα και την περιοδολόγησή της, για την παγκοσμιοποίηση, τις τάξεις και την τωρινή πολυδιάστατη κρίση και, φυσικά ,η ίδια η πρόταση για μια κοινωνία οργανωμένη ως ΠΔ καθώς και η στρατηγική μετάβασης σε αυτή, το διαφοροποιεί εντελώς τόσο από την Καστοριαδική όσο και από την Μπουκτσινική αντίληψη. Έτσι, πέρα από τις θεμελιώδεις φιλοσοφικές, πολιτικές και οικονομικές διαφορές ανάμεσα στο πρόταγμα της ΠΔ και στο πρόταγμα της αυτονομίας, που εξέτασα παραπάνω, υπάρχουν παρόμοιες θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στο πρόταγμα της ΠΔ και στο πρόταγμα του ΕΚ, που θα εξετάσω εν ολίγοις εδώ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η προτεινόμενη διέξοδος από την τωρινή κρίση, με βάση μια Περιεκτική Δημοκρατία γενικά και μια Οικονομική Δημοκρατία ειδικότερα, διαφέρει ουσιαστικά τόσο από μια οικονομία εργατικών συμβουλίων, βασισμένη σε μια πραγματική αγορά (πρώιμος Καστοριάδης) όσο και από μια «ηθική οικονομία» βασισμένη στην μετα-σπάνη (Μπούκτσιν).

Οι διαφορές μεταξύ Κομουναλισμού και Περιεκτικής Δημοκρατίας ανακύπτουν, όπως και στην περίπτωση του προτάγματος της αυτονομίας, τόσο στο φιλοσοφικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο.


Η εσφαλμένη υπόθεση της κοινωνικής εξελικτικής διαδικασίας

Διαλεκτικος νατουραλισμος!

Μάρεϊ Μπούκτσιν, ο στοχαστής της ελευθερίας και της οικολογίας

Στο παρακάτω κείμενο παρουσιάζεται με συντομία η ζωή και το έργο του Μάρεϊ Μπούκτσιν, όπως επίσης και οι σημαντικότερες προσπάθειες για τη διάδοση της θεωρίας του (κοινωνική οικολογία), δηλαδή του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Οικολογία και του προγράμματος για τον Κομμουναλισμό.
Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Ιουλίου 2006 πέθανε ο Μάρεϊ Μπούκτσιν (Murray Bookchin) σε ηλικία 85 ετών. Σύμφωνα με τις δηλώσεις της κόρης του στα τοπικά μέσα ενημέρωσης του Βερμόντ (Vermont) των Η.Π.Α. πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο σπίτι του στο Μπέρλιγκτον (Burlington) του Βερμόντ.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπούκτσιν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1921 από γονείς Ρώσους-εβραίους μετανάστες. Η γιαγιά του, από την πλευρά της μητέρας του, φρόντισε από πολύ νωρίς να εμποτίσει τον μικρό Μάρεϊ με τις ελευθεριακές ιδέες, αφού η ίδια συμμετείχε παλιότερα σε ένα κίνημα που εκδηλώθηκε στην τσαρική Ρωσία. Ο Μπούκτσιν κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929-32, και ενώ ήταν μόλις 9 ετών, οργανώθηκε στην κομμουνιστική νεολαία, αλλά το 1939 μετά το σύμφωνο Μολότωφ- Ρίμπεντροπ (1939) μεταξύ Σοβιετικών και Ναζί διεγράφη λόγω αναρχοτροτσκιστικών αποκλίσεων. Εντωμεταξύ, είχε δηλώσει εθελοντής για το μέτωπο του ισπανικού εμφυλίου, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Αργότερα, πέρασε στον τροτσκισμό από τον οποίο γρήγορα απογοητεύτηκε. Υπήρξε εργάτης σε χυτήριο του Νιου Τζέρσεϋ, ενώ ως εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας της Τζένεραλ Μότορς, υιοθέτησε την αντιεξουσιαστική σκέψη. Δημοσίευσε δεκάδες βιβλία, δίδαξε στα «ελεύθερα πανεπιστήμια» της Νέας Υόρκης, στο Στάτεν Άιλαντ (City College University System) και έγινε τακτικός καθηγητής στο Νιου Τζέρσεϋ (Ramapo College). Επίσης, υπήρξε συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (Institute for Social Ecology) στο Βερμόντ το οποίο διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του.1
Ο Μπούκτσιν, έπασχε χρόνια από σκλήρυνση κατά πλάκας, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει προβλήματα κίνησης που συνεχώς επιδεινώνονταν. Τα τελευταία χρόνια μετακινούνταν με αναπηρικό καρότσι και ακολουθούσε βαριά φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο, η ασθένειά του δεν τον εμπόδιζε να δουλεύει ακατάπαυστα μέχρι το τέλος της ζωής του για την ολοκλήρωση του τετράτομου έργου του Η Τρίτη Επανάσταση (The Third Revolution). Τους τελευταίους εφτά μήνες της ζωής του είχε προβλήματα με την καρδιά του.

Η φιλοσοφία και η πολιτική σκέψη του Μπούκτσιν

Ήττες και νίκες. Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Όταν κάποιος πετάει μια πέτρα σ’ ένα κρυστάλλινο ποτήρι κι αυτό σπάει, προκύπτει συχνά το ερώτημα: Γιατί σπάει το ποτήρι; Σπάει λόγω της πέτρας που το χτύπησε; Ή μήπως επειδή το ποτήρι είναι εύθραυστο και συνεπώς η πέτρα το θρυμματίζει εύκολα; Πρόκειται για μια ερώτηση που συνήθως έθετε ο κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ για να εξηγήσει ότι μόνο το δεύτερο ενδεχόμενο ήταν σωστό, επειδή σου επιτρέπει να ανακαλύψεις τις συνθήκες μετασχηματισμού του αντικειμένου στην εσωτερική διαμόρφωσή του.
Στην περίπτωση του δημοψηφίσματος της 21ης Φλεβάρη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε μια πολιτική εκστρατεία ενορχηστρωμένη από ξένους συμβούλους. Οι μυστικές επισκέψεις της «μη κυβερνητικής οργάνωσης» NDI (Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο) που εξαρτάται από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η εκπαίδευση διαδικτυακών ακτιβιστών, τα συνεχή ταξίδια των ηγετών της αντιπολίτευσης στη Νέα Υόρκη –όχι ακριβώς για χειμερινή αναψυχή– φανερώνουν έναν εξωτερικό σχεδιασμό που άσκησε σημαντική επιρροή. Αλλά, όπως ακριβώς η πέτρα που εκτοξεύθηκε στο ποτήρι, αυτή η εξωτερική δράση κατάφερε να επηρεάσει μόνο λόγω των εσωτερικών συνθηκών της πολιτικής πραγματικότητας της Βολιβίας – αυτή είναι λοιπόν που χρήζει ανάλυσης.

Η νέα δομή των κοινωνικών τάξεων

Κίνηση για την Αποανάπτυξη

 

http://apokoinou.com/

 

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΡΙΚΑΛΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός !!

Η σημερινή χαοτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μας προειδοποιεί για ένα απειλητικό μέλλον. Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε διέξοδο από την πολύπλευρη σημερινή κρίση και όχι να παραδοθούμε στην παραλυσία του ανήσυχου παρατηρητή. Η κίνησή μας δημιουργήθηκε για να συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την αναζήτηση, με σκέψη ελεύθερη, με πλανητική ματιά, με οικολογική προσέγγιση και προσήλωση στα ιδεώδη του ουμανισμού. Μαθαίνοντας από τις αναλύσεις φιλοσόφων, στοχαστών, κοινωνιολόγων, επιστημόνων, θέλουμε να κατανοήσουμε τις κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού, να εξηγήσουμε το σήμερα και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο που θα έλθει και με τη συμμετοχή μας.

Τοπικοποίηση

Τοπικοποίηση είναι η στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην "υπαρκτή" παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, αταξική, οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους. 
Είναι μια στρατηγική στα πλαίσια των γενικότερων προταγμάτων της "απο-ανάπτυξης", της "αμεσης δημοκρατίας" και του "κοινοτισμού" 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν "σωτήρες"
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν μετέωροι και άπρακτοι την κυβέρνηση "κοινωνικής σωτηρίας" της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας λύσει όλα τα προβλήματα! Να συμφωνήσει με τους "θεσμούς", να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη "λιτότητα" και την "ανθρωπιστική κρίση". Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της "σθεναράς διαπραγμάτευσης" με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα "βαρίδια" της, έκανε "φαστ τρακ" εκλογές, για μια νέα  "ισχυρή εντολή" από το ζαλισμένο "πόπολο". Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις αυτών των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να "πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει". 

Το Πέρασμα

από Δημήτρης Πούλιος

"Τα βουνά προηγούνται." Φερνάν Μπρωντέλ

Στα Δυτικά Βαλκάνια, πριν από χιλιάδες χρόνια, μια συντροφιά βουνών άνοιξε ένα πέρασμα προς τη Βόρεια Ευρώπη. Κανένα δε θυμόταν πότε πήραν εκείνη την απόφαση, αλλά πλέον δεν είχε σημασία.
Ο Βαρνούντας έλεγε πάντα, όταν εξιστορούσε στους μικρούς λόφους, ότι ο βασικός λόγος ήταν ότι δεν άντεχαν τη φτώχια τους. Οι βροχές δεν ήταν άφθονες, η γη καλλιεργούνταν με δυσκολία, το νερό ήταν λιγοστό και τα ποτάμια δεν ήταν πλωτά. Όπως και πολλά άλλα βουνά, ήταν μακριά από τον πολιτισμό των ανθρώπων που άνθιζε στις πεδιάδες και τις πόλεις. Κάποτε ένα Γάλλος ιστορικός τους είχε πει ότι “η ιστορία τους είναι να μην έχουν καμία, να ζούνε στο περιθώριο των πολιτισμών”. Ο Βαρνούντας, ή Μπάμπα όπως το φωνάζουν κάποιοι σήμερα, το έβλεπε αυτό μέσα στους αιώνες. Ακόμη και οι μακροβιότεροι πολιτισμοί που απλώνονταν στον ορίζοντα στις θάλασσες και τις πεδιάδες έβρισκαν δυσκολία στην πρώτη ανηφοριά, στο πρώτο κατακόρυφο εμπόδιο.      
Αποφάσισαν λοιπόν αφού δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά στην ανθρωπότητα να βρούνε έναν τρόπο να μη αποτελούν εμπόδιο, να κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη.
Έτσι, τo Μπεσνα Κομπίλα κινήθηκε προς τα δυτικά, μαζί του και το Μπέλλες. Στο Νότο, τα όρη της Πίνδου στριμώχτηκαν στα ανατολικά. Κάπως έτσι φτιάξανε το δυτικό πέρασμα, μια διαδρομή χωρίς φραγμούς που οδηγεί από τη Μεσόγειο στη Βόρεια Ευρώπη, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να περνούν ελεύθερα. Ήταν όλα περήφανα γιατί είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν τη μοναδική τέτοια διαδρομή στη Νότια Ευρώπη. Τα όρη της Ιβηρικής και της Ιταλικής χερσονήσου είχαν κλείσει όλες τις προσβάσεις. Η μόνη πρόσβαση ήταν η δική τους.

Πτυχώσεις

Mέσα στα χρόνια περάσανε πολλοί και πολλές. Αρμένιοι έμποροι προχώρησαν με τα καραβάνια τους με κατεύθυνση  τη Βιέννη. Κουτσόβλαχοι κτηνοτρόφοι με το κοπάδια τους ξεκινούσαν από την Πίνδο και φτάνανε ψηλά μέχρι το Βελιγράδι. Κατεβαίνανε περιηγητές και ταξιδιώτες από τις χώρες του Βορρά. Αυτοί ήταν που, κάπου το 19ο αιώνα, τους δώσανε και ένα όνομα για να το έχουν:

Σχέδιο Β - Αλ. Αλαβάνος για τα νέα μέτρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

«Σαδιστική απέναντι στην Ελλάδα η ΕΚΤ και η Ευρωζώνη, μαζοχιστική η κυβέρνηση Τσίπρα»

«Είναι τραγικό για τον λαό μας το χάσμα οικονομικών μέτρων για όλη την Ευρωζώνη σε σχέση με τα μέτρα που επιβάλλονται στην Ελλάδα.

Χτες η Ευρωπαϊκή Ταράπεζα αποφάσισε μια σειρά μέτρα για την αύξηση της ρευστότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας, που κινείται σχεδόν σε επίπεδα στασιμότητας. Πρώτο την ενίσχυση της ρευστότητας, με την άνοδο της μηνιαίας αύξησης της ρευστότητας από 60 σε 80 δις ευρώ και την διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της. Δεύτερο, την εντυπωσιακή μειώση των επιτοκίων, από το 0% για το επιτόκια αναφοράς μέχρι το αρνητικό -0,4% των καταθέσων από τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ώστε να ενδυναμωθεί η τάση τραπεζικών δράσεων στην αγορά σε βάρος της σιγουριάς των καταθέσεων τους στη ΕΚΤ. Τρίτο, ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών με νέους μηχανισμούς (TargetedLonger –TermRefinancingOperations), ώστε να ενισχυθούν οι δανειοδοτήσεις που δίνουν.

Το Καρναβάλι ως συλλογικό γέλιο και ανατρεπτική διαδικασία

 από Ζάχος Χριστοδουλόπουλος

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις επίσημες γιορτές, παρελάσεις, στις επετείους που οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από ανάγκη διοργανώνουν, και στις γιορτές των από τα κάτω. Για τις πρώτες υπάρχουν πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει, τα οποία έχουμε βιώσει όλοι και όλες σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία διέπονται από τάξη και πειθαρχία, κατασκευασμένους - προαποφασισμένους ρόλους που έχουν προεπιλεγεί με στόχο εν τέλει την διατήρηση - διαιώνιση της καθεστηκυίας τάξης, την εμπέδωση της κυριαρχίας, τη σταθερότητα των δομών. Οι παρελάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πέραν της  αυστηρής τάξης και της «μηχανικής» συμμετοχής, οι θεατές προβλέπεται και επιβάλλεται ^σ.1 να υιοθετούν το ρόλο που έχει προβλεφθεί. Ο διαχωρισμός των θεατών είναι ξεκάθαρος, η εξέδρα των επισήμων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία, εκπρόσωποι του στρατού της αστυνομίας, της Εκκλησίας «υπερίπτανται» των κοινών θνητών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκδηλώσεων με λιγότερο «αυστηρό» χαρακτήρα, όπως οι τελετές έναρξης διαφόρων αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, ο ρόλος που προβλέπεται για τον λαό, είναι αυτός του θεατή. Οι ταξικές ανισότητες θα εκφραστούν με τον χωροταξικό διαχωρισμό. Η μεγαλοπρέπεια του θεάματος θα κρατήσει αποσβολωμένους  και ήσυχους τους θεατές, η συμμετοχή των οποίων περιορίζεται στα χειροκροτήματα και τις επευφημίες. Για τους λιγότερο τυχερούς τα ΜΜΕ θα μεταφέρουν το θέαμα σε επαναλαμβανόμενες μεταδόσεις για να εμπεδωθούν  τελικά οι ρόλοι και η θέση που οφείλει κάποιος να έχει όχι μόνο στο εορταστικό γεγονός αλλά κυρίως στον κοινωνικό καταμερισμό. Μια θέση που δεν θα πρέπει - και αυτό είναι το ζητούμενο - να αμφισβητηθεί.

Το μεγάλο μοίρασμα της Λιβύης: μια λεία τουλάχιστον 130 δισ.

 Σχέδιο Β

 

Το άρθρο υπερασπίζεται με σαφήνεια τα συμφέροντα της Ιταλίας(του Ιταλικού κεφαλαίου) στη Λιβύη και αυτό το κάνει κυνικό αλλά παράλληλα, για τον αναγνώστη, πολύ διαφωτιστικό για το τι και το πώς στα νότια σύνορά μας. Δεν είναι τυχαίο, δημοσιεύεται στην εφημερίδα“Ilsole 24 ore” της Confidustria δηλαδή του Ιταλικού ΣΕΒ(μεταφ.)
του Alberto Negri, με την ανάλυση του VittorioEmanuele Parsi 6 Μαρτίου 2016

Στην συνάντησή τους στο παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία, ο Matteo Renzi και ο François Hollande, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια θα έπρέπε να κάνουν μια ερώτηση: για ποιους λόγους θα πολεμήσουμε στη Λιβύη;

Η πιο προφανής απάντηση - το Χαλιφάτο - είναι και η πιο βολική. Ο πόλεμος της Λιβύης ξεκίνησε το 2011 με την επέμβαση Γάλλων, Βρετανών και Αμερικανών, ενώ μετά το τέλος του Καντάφι μετατράπηκε σε σύγκρουση μεταξύ φυλών, ένοπλων ομάδων και ενδοισλαμικών διαφορών, η οποία ωστόσο, ήταν και παρέμεινε υπόθεση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα, δεν ήταν η έλευση της δημοκρατίας, συνοψίζεται στα εξής δεδομένα: η Λιβύη κατείχε την πρώτη θέση στην Αφρική στον δείκτη των Ηνωμένων Εθνών για την ανθρώπινη ανάπτυξη, σήμερα είναι ένα κατεστραμμένο κράτος.

Οι νεκροπόλεις της Κρεπενής

Χάρτης

Κοινοποίηση

More

Ειδήσεις: Καστοριά

 

+3

Όλες οι φωτογραφίες

Κρεπενή Καστοριάς. Η τοποθεσία των αρχαίων νεκροπόλεων. Πηγή: Ανασκαφές Κρεπενής – ΕΦΑ Καστοριάς.

- +

Οι νεκροπόλεις της Κρεπενής αλλάζουν το αρχαιολογικό τοπίο της Καστοριάς

Από τους πρώιμους ιστορικούς έως τους ελληνιστικούς χρόνους

Σε συγχρηματοδοτούμενο έργο αποχέτευσης του Δήμου Καστοριάς και σε υποέργο του με αντικείμενο την επίβλεψη των εκσκαφών από την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων οφείλεται ο εντοπισμός και ακολούθως η πραγματοποίηση σωστικής ανασκαφικής έρευνας σε τρία αρχαία νεκροταφεία διαφορετικών ιστορικών περιόδων, στη νότια παρόχθια ζώνη της Λίμνης Ορεστίδος, στην περιοχή Κρεπενής της κοινότητας Μαυροχωρίου.
Τα αποτελέσματα της ανασκαφικής αυτής έρευνας ανακοινώθηκαν την Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016, στο πλαίσιο της 29ης Συνάντησης για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη, που πραγματοποιήθηκε 3-5 Μαρτίου 2016 στην Αίθουσα Τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Την ανακοίνωση αυτή με τίτλο «Η Μνήμη της Αθανασίας. Παραλίμνιες νεκροπόλεις από τους πρώιμους ιστορικούς έως τους ελληνιστικούς χρόνους στην Κρεπενή Καστοριάς» υπέγραφαν η Δρ Γεωργία Στρατούλη, Προϊσταμένη του Τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων και Μουσείων της ΕΦΑ Καστοριάς, και οι αρχαιολόγοι συνεργάτες της στην Κρεπενή, Νατάσα Κυριατζή και Ιωάννης Πετσάλνικος. Στην ανασκαφική ομάδα συμμετείχαν, επίσης, τοπογράφοι μηχανικοί, συντηρητές και ειδικευμένοι εργατοτεχνίτες.

Η ατέρμονη ελληνική συμφορά. Του Κώστα Λαπαβίτσα

Το άρθρο του Κώστα Λαπαβίτσα δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Heiner Flassbeck flassbeck-economics.com στις 7 Μαρτίου στην αγγλική και στη γερμανική γλώσσα.

Είναι πλέον οκτώ χρόνια από τότε που Ελλάδα μπήκε σε ύφεση και έξι από τότε που υιοθέτησε τη στρατηγική «διάσωσης» σχεδιασμένη από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία εξελέγη τον Ιανουάριο του 2015 με τη μεγάλη προσδοκία ότι θα απορρίψει τη λιτότητα, έχει συνθηκολογήσει και εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές «διάσωσης». Η οικονομία δεν δείχνει σημάδια ανάκαμψης και μάλιστα επέστρεψε στην ύφεση το 2015.

Παράλληλα η κατάσταση της χώρας το 2016 έχει επιδεινωθεί δραματικά από ένα κύμα προσφύγων και μεταναστών. Η Ελλάδα είναι ουσιαστικά μια χώρα διέλευσης για ανθρώπους που έρχονται από την Τουρκία και επιδιώκουν να κινηθούν προς τη βόρεια Ευρώπη. Ίσως 800.000 πρόσφυγες και μετανάστες να πέρασαν το 2015. Τον Φεβρουάριο του 2016, μετά από πιέσεις της Αυστρίας και άλλων χωρών της ΕΕ, τα ελληνικά σύνορα ουσιαστικά σφραγίστηκαν και έχουν πλέον αρχίσει να εμφανίζονται καταυλισμοί απελπισμένων ανθρώπων. Αν δεν βρεθεί μια ανθρώπινη και λογική ευρωπαϊκή λύση μέσα στις επόμενες εβδομάδες, οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στην εξαντλημένη Ελλάδα θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικές, απειλώντας την ίδια τη σχέση της με την ΕΕ.

Η κατάσταση της οικονομίας
 
Η κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι εμφανής από τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ, την Ελληνική Στατιστική Αρχή, στις 29 Φεβρουαρίου. Η ΕΛΣΤΑΤ επιβεβαίωσε ότι το ελληνικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 0,3% το 2015. Πρέπει μάλιστα να ληφθεί ότι η σχετικά περιορισμένη συρρίκνωση του ετήσιου ΑΕΠ το 2015 οφείλεται σε μια εκπληκτική προσαρμογή προς τα πάνω της εκτίμησης για το τελευταίο τρίμηνο, που βασίστηκε σε ένα γιγαντιαίο άλμα της τάξεως του 20% των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου σε τριμηνιαία βάση. Συνολικά, η κατανάλωση ενισχύθηκε λίγο το 2015, αλλά η επενδύσεις μειώθηκαν, παρά το απίστευτο άλμα του τελευταίου τριμήνου. Εντυπωσιακό είναι ότι μειώθηκαν και οι εξαγωγές το 2015.

Πιο μακροπρόθεσμα, και όπως φαίνεται στον πίνακα 1, η οικονομία της χώρας κατακρημνίστηκε το 2008. Η πτώση του ΑΕΠ επιταχύνθηκε το 2010, καθώς εφαρμόστηκαν οι καταστροφικές πολιτικές «διάσωσης», και η συνολική παραγωγή σταθεροποιήθηκε το 2013. Πιο συγκεκριμένα η βιομηχανική παραγωγή κατέρρευσε μετά το 2008 σημειώνοντας συνολική υποχώρηση της τάξης του 35%. Μετά το 2013 η ελληνική οικονομία και ειδικότερα ο βιομηχανικός τομέας ουσιαστικά λιμνάζουν.

Από το ιδεώδες του Διαφωτισμού, στον θρίαμβο του απόλυτου Καπιταλισμού. Του Χάρη Ναξάκη

Από το ιδεώδες του Διαφωτισμού, στον θρίαμβο του απόλυτου Καπιταλισμού
Ο Ζαν Κλωντ Μισεά στο βιβλίο του τα «μυστήρια της Αριστεράς», Εναλλακτικές εκδόσεις 2014, διερευνά τους λόγους μετάλλαξης της αριστεράς σε οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό φιλελευθερισμό ως αποτέλεσμα εκτός των άλλων της θρησκευτικής της πίστης στην πρόοδο, η οποία είναι κληρονομιά του διαφωτιστικού προτάγματος. Επειδή στον πυρήνα του διαφωτιστικού μηνύματος βρίσκεται η κουλτούρα του εγωισμού, το αυτοαναφορικό άτομο, αναρωτιέται ο Μισεά μήπως πρέπει να στοχαστούμε με τον διαφωτισμό εναντίον του διαφωτισμού.

Οι ρίζες του φιλελευθερισμού, του φιλελεύθερου ατομικισμού είναι ο διαφωτισμός, η φιλοσοφία των φώτων, η διαμέσου δηλαδή του ορθού λόγου επιδίωξη της ελευθερίας του ατόμου και του καλώς εννοούμενου προσωπικού του συμφέροντος. Το άτομο θεωρείται πρωταρχικό, αυτάρκες, αυτοαναφορικό. Ο φιλελευθερισμός θα μπορούσε να διακριθεί σε οικονομικό φιλελευθερισμό και σε πολίτικο και πολιτισμικό φιλελευθερισμό, σε φιλελεύθερη αγορά και σε ατομικά δικαιώματα.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Η απόφαση της χτεσινής Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο προσανατολισμός που πήρε ενόψει της επόμενης μετά από δεκαήμερο δυστυχώς περιλαμβάνει τρία ναρκοπέδια για την Ελλάδα.  

Πρώτο, μπορεί να μη συμπεριλήφθηκε στο ανακοινωθέν κάτι θετικό για την Αυστρία και τις άλλες χώρες που έκλεισαν τον βαλκανικό διάδρομο, το κύριο όμως είναι ότι δεν συμπεριλήφθηκε ούτε καν μια χλιαρή κριτική στην παράνομη στάση τους. Η σιωπή σημαίνει status quo υπέρ της στάσης των χωρών αυτών και αποτυχία για την Ελλάδα. Κι ακόμα η όλη λογική των μέτρων Μέρκελ-Νταβούτογλου για μια μόνιμη ρύθμιση δεν συμβάλλει με κανένα τρόπο στην επίλυση του θέματος αυτών που ήδη έχουν εγκλωβισθεί στην Ελλάδα ή θα φτάσουν το επόμενο δεκαήμερο. Στην πραγματικότητα υλοποιείται πια η άποψη που εξέφρασε δημοσίως η Μέρκελ για την Ελλάδα «hotspot» για πενήντα χιλιάδες ψυχές, που στην πράξη θα είναι πολλαπλάσιες.

Ωδή στην πραγματική ημέρα της γυναίκας | Του Κώστα Λάμπου

infonewhumanism.blogspot.gr

Η πατριαρχική εξουσία, ως θρησκευτικός μισογυνισμός και κοινωνική ανισότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στην προσπάθειά της να σβήσει από τη μνήμη της εργαζόμενης ανθρωπότητας τους αιώνες της μητριαρχίας και της ισοκατανομής, που οδήγησαν με επιτυχία το ανθρώπινο είδος από τις σπηλιές και την κατάσταση του τετράποδου στο σκεπτόμενο δίποδο και από εκεί στον πολιτισμό, έκανε ότι μπορούσε και συνεχίζει να κάνει όσα μπορεί για να υποβαθμίζει τη γυναίκα σε «σκουλήκι που σέρνεται» κρύβοντας την ομορφιά και τη θηλυκότητα της, την στοργικότητα και τον ανθρωπισμό της, την πρακτική σκέψη και τη φαντασία της καταδικάζοντάς την για αιώνες στην διπλή δουλεία ως γυναίκα και ως άνθρωπο.

Κι όταν, ως καπιταλισμός, χρειάστηκε φτηνή ανθρώπινη εργασία, την έβγαλε από το σπίτι-φυλακή, σπρώχνοντάς την σε μια τρίτη δουλεία ως εργαζόμενη, τη μισθωτή δουλεία., μέχρι τη στιγμή που οι εργαζόμενες γυναίκες έσμιξαν στα οδοφράγματα των αγόνων με τους εργαζόμενους άντρες τους διεκδικώντας κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καθιέρωση της κοινωνικής ισότητας για όλους, τότε κάποιοι έβγαλαν το κεφάλαιο από τη δύσκολη θέση προτείνοντάς του, με αφορμή την απεργία των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας που έγινε στην Νέα Υόρκη την 8η Μαρτίου 1857, την καθιέρωση της Ημέρας της Γυναίκας. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο μύλο του καπιταλισμού και του κρατικοκαπιταλισμού και η ημέρα της γυναίκας εκφυλίστηκε από σύμβολο αγώνων ενάντια στον καπιταλισμό και για την κοινωνική ισότητα σε ημέρα λουλουδιών και συμπάθειας των εκφραστών της πατριαρχικής εξουσίας προς τις γυναίκες.

Εντύπωση αθωότητος

• Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015 09:16
• Γράφτηκε από τον  Σχέδιο Β

Του Γιάννη Μακριδάκη

Από την Ινδονησία όπου οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση εδω κ δύο μήνες αφανίζοντας 8.000 είδη ζωής κ μολύνοντας την ατμόσφαιρα μέχρι την Εγνατία οδό όπου χθες πάλι μια αρκούδα έπεσε θύμα τροχαίου, η ανθρωπότητα δηλαδή ο καθένας μας, πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται κ οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στον πόλεμο για έλεγχο των ολοένα κ πιο περισμένων φυσικών πόρων, στις ομαδικές μετακινήσεις κ στον βίαιο αποδεκατισμό πληθυσμών, στον τελικό κανιβαλισμό.
Το φυσικό ον άνθρωπος, μεταλλαγμένο σε καταναλωτή όπως κατήντησε, παραδομένο εντελώς στη λογική κ στην ηθική του χρήματος απομυζεί το οικοσύστημα και ρημάζει τον εαυτό του κάνοντας ότι ζει.

Μια πεταλούδα που ανοιγοκλείνει τα φτερά της μπορεί να προκαλέσει καταιγίδα στην άλλη άκρη του πλανήτη. Αυτό είναι το Χάος κ το μεγαλείο της ανθρωπότητας είναι ότι το συνέλαβε, το όρισε, το μελέτησε κ το εξήγησε. Παρόλα αυτά η ίδια πορεύεται καθημερινά με κινητήρια δύναμη την μικρότητα κ όχι το μεγαλείο της.
Κι αν η ανεπαίσθητη κίνηση της πεταλούδας μπορεί τόσα, ο βίαιος αφανισμός κ η ευρεία μόλυνση σπρώχνουν την ιστορική αυτή φάση του πλανήτη κ του ανθρώπου στο τέλος της.
Γύρω μου μαζεύουν ελιές οι άνθρωποι κ έχουν την εντύπωση ότι οι ελιές τους δεν επηρεάζονται από όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο αλλα κ ότι οι ίδιοι δεν φταίνε για τίποτε…

Πηγή : yiannismakridakis.gr

Συνέντευξη Carlos Taibo: Οι λογικές της συνεργασίας και της αλληλεγγύης θα γιγαντωθούν

19/10/15 16:55

Συνέντευξη: Αντώνης Μπρούμας

Ο Carlos Taibo είναι συγγραφέας και καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Διοίκησης στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης.

Β: Καθώς η οικολογική κρίση βαθαίνει, το αίτημα της αποανάπτυξης γίνεται περισσότερο αναγκαίο από ποτέ. Εντούτοις, η καπιταλιστική κρίση έχει οδηγήσει σε περαιτέρω πιέσεις για περισσότερη ανάπτυξη με κάθε κόστος. Πώς μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο αυτόν κύκλο;

Taibo: Είναι δύσκολο, αλλά πιστεύω ότι τα σημάδια της κατάρρευσης του υπάρχοντος συστήματος εμφανίζονται, σε φυσικό και υλικό επίπεδο, κατά συνέπεια θα αρχίσουν να αλλάζουν την συμπεριφορά του κόσμου από τα κάτω. Στη πραγματικότητα, η κρίση είχε σαν αποτέλεσμα να αναδυθούν λογικές συνεργασίας στα πλαίσια της αλληλεγγύης, οι οποίες πριν μερικά χρόνια ήταν πρακτικά αδιανόητες. Αυτό που προκύπτει είναι ότι το φαινόμενο μέχρι τώρα έχει μια αρκετά περιορισμένη διάχυση στη κοινωνία. Αναμένεται πάντως ότι με κάποιον τρόπο, σχεδόν φυσικό και αυθόρμητο, η διαδικασία αυτή θα γιγαντωθεί και θα γίνει πιο ορατή. Το να περιμένουμε όμως ότι ο καπιταλισμός αυτορυθμίζεται για να υπάρξει ανάπτυξη, μου φαίνεται ως λάθος, διότι ακόμα και αν το κάνει, αυτό θα γίνει μέσω μιας διαδικασίας που θα επιφέρει μια ολοένα και πιο ξεκάθαρη περιθωριοποίηση των κατώτερων στρωμάτων της κοινωνίας.

Β: Έχεις γράψει για την ιδέα της λιτής αφθονίας. Ποια μπορεί να είναι η πολιτεία μιας κοινωνίας που στηρίζεται στη λιτή αφθονία;

Taibo: Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ των σχεσιακών αγαθών , που έχουν να κάνουν δηλαδή με τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων, και των υλικών αγαθών. H λιτή αφθονία, στην αντίληψη μου, ενέχει μια υπεροχή των σχεσιακών αγαθών και προσηλώνεται στην ανάπτυξη της κοινωνικής ζωής. Αποτελεί δηλαδή, μια ανάκτηση της κοινωνικής ζωής που αυτή τη στιγμή έχουμε χάσει, όντας σε μεγάλο βαθμό απορροφημένοι από την παραγωγή, την κατανάλωση και τον ανταγωνισμό. Βέβαια είναι αλήθεια ότι για να το κατορθώσουμε, είναι βασικό να το αφομοιώσουμε ως τρόπο αντίληψής , κάτι που δεν είναι εύκολο . Θα πρέπει να θεωρήσουμε ως μη εφαρμόσιμη τη σημερινή στρεβλή λογική για την αφθονία, την αφθονία δηλαδή μέσω του πολλαπλασιασμού των εμπορευμάτων. Ομολογώ ότι το να ξεφύγουμε από αυτές τις λογικές είναι το βασικό πρόβλημα.

Διαβάστε τη συνέχεια της συνέντευξης στο babylonia.gr

Γιατί η κυκλική οικονομία μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της φτώχειας

19/10/15 17:27

Ενώ ένα υποσύνολο του μεταποιητικού τομέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσε να επιτύχει καθαρή εξοικονόμηση κόστους υλικών αξίας έως και 550 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως μέχρι το 2025, μια κυκλική οικονομία στις αναδυόμενες αγορές θα μπορούσε να μεταφραστεί σε μικρότερους αριθμούς, αλλά σε σημαντική εξοικονόμηση των κοινωνικών παράπλευρων συνεπειών πέρα από τις προσδοκίες.

Στην αφρικανική ήπειρο, μια πρώτη εκτίμηση που προέρχεται από το project «Ξανασχεδιάζοντας το Μέλλον της Αφρικής" από την Accenture Strategy μας λέει ότι οι δυνητικές ευκαιρίες της κυκλικής οικονομίας θα μπορούσαν να είναι στην περιοχή της τάξης των 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, από τα 300 δισ. για αειφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ένας πολύ μικρότερος αριθμός σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή ήπειρο, ωστόσο, ένας αριθμός που θα μπορούσε να κρύβει το μεγαλύτερο τμήμα του παγόβουνου.

Συχνά βλέπουμε ότι η κυκλική οικονομία αντιμετωπίζεται ως κεντρικό θέμα των οικονομικών και περιβαλλοντικών μας προκλήσεων, που από μόνες τους είναι δύσκολο να  ξεπεραστούν. Η κυκλική οικονομία είναι σίγουρα ένα πολύ εύστοχο μοντέλο που πρέπει να προωθηθεί, να εφαρμοστεί και να αναπαραχθεί όπου και όποτε αυτό είναι δυνατό. Τι θα λέγατε για τον καθορισμό ενός συστήματος που είναι πλήρως χωρίς αποκλεισμούς των ανθρώπων, με στόχο την ευημερία όλων;

Μια κυκλική οικονομία σήμερα επικεντρώνεται - μεταξύ άλλων- στην έννοια ότι απορρίμματα=τρόφιμα. Ως εκ τούτου επικεντρωνόμαστε στο εξής: οι ποσότητες των υλικών που εξοικονομούνται, καλύπτοντας το κενό του 2050 των 40 δι. τόνων (το καλύτερο σενάριο) και η επίτευξη κάποιων στόχων για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Ας πάμε ένα βήμα παρακάτω και ας ισχυριστούμε ότι η φτώχεια = απόβλητα. Γιατί; Επειδή και η φτώχεια και τα απόβλητα είναι οι επιπτώσεις του τρέχοντος γραμμικού μας συστήματος. Όπως γνωρίζουμε τα απόβλητα δεν υπάρχουν στα οικοσυστήματά μας αλλά μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη φτώχεια. Και τα δύο είναι δημιουργίες του ανθρώπου από ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί με ένα μονόδρομο κίνητρο: πάντα περισσότερη κατανάλωση.

Το γραμμικό σύστημα μας έχει δημιουργήσει περιβαλλοντικές  επιπτώσεις, όπως η ρύπανση, τα απόβλητα, η τοξικότητα και η συνολική αλλαγή του κλίματος, αλλά οι αυτές υπάρχουν και σε κοινωνικό επίπεδο: η ανισότητα, η ανεργία, το χρέος, δημιουργώντας τη φτώχεια έτσι ώστε ο πλούτος θα μπορούσε να κατασκευαστεί για τους άλλους.

Δεν μπορεί κάποιος και δεν πρόκειται να λύσει τα παγκόσμια ζητήματα, χωρίς να θέτει τους ανθρώπους στον πυρήνα τους. Χάρη στις συνεργατικές τακτικές επιβίωσης, μια κυκλική οικονομία θα μπορούσε να αποδειχθεί το κατάλληλο σύστημα για να αντιμετωπίσουμε τα μακροπρόθεσμα ζητήματα που δεν θα μπορούσαν να λυθούν σε κόσμο γραμμικά σκεπτόμενο. Η αποστολή μας σήμερα είναι ο σχεδιασμός του σωστού πλαισίου από την αρχή έτσι ώστε οι μελλοντικές γενιές να επωφεηθούν απ' αυτό.

Πηγή: Wordlwatch Institute Europe

Νομίζουν το ευρώ για… νόμισμα! -από τον Μιχάλη Χιωτίνη

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας φορείς περιγραφής της πραγματικότητας, σκιαγραφητές της κοινής γνώμης, που νομίζουν ότι το ευρώ είναι νόμισμα.

Το ευρώ δεν είναι νόμισμα. Το ευρώ δεν είναι στρατηγική κατεύθυνση. Το ευρώ δεν είναι καν επιλογή ανάγκης. Το ευρώ είναι κοινωνική πρόταση.

Η ευρωζώνη είναι ένα θεσμικό οικοδόμημα με ισχυρή συγκρότηση, που επιβάλει σαφές κοινωνικό μοντέλο. Αυτό το μοντέλο είτε το αποδέχεσαι, ή το απορρίπτεις. Το bullying στον Τσίπρα και την πρώτη εκδοχή της κυβέρνησής του έδειξε πέραν πάσας αμφιβολίας ότι δεν μπορείς να πας κόντρα στο μοντέλο, μη αμφισβητώντας το θεσμικό πλαίσιο.

Και το μεγάλο πρόβλημα είναι με όσους στο όνομα του νομίσματος, δηλαδή από θεσμικό συντηρητισμό, αποδέχονται “προσωρινά” ή “τακτικά” αυτό το κοινωνικό μοντέλο, πιστεύοντας ότι μπορεί στο μέλλον να αλλάξει. Αυτοί οι άνθρωποι τζογάρουν επικίνδυνα. Φλερτάρουν με μία μοιραία και δηλητηριώδη απάτη, έναν ψυχωσικό τρόπο ανάγνωσης της πραγματικότητας, στην ουσία μια βαθιά άρνηση αναγνώρισης της αλήθειας.

Δεύτερη φορά Αριστερά? Όχι πια

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου και για να θυμηθώ το προεκλογικό ποστ που κυκλοφόρησε το ‘Ποτάμι’ πριν λίγες βδομάδες, εάν ένας υποστηριχτής του Σύριζα βρισκόταν σε κώμα (και όχι στο κόμμα) για 9 μήνες και ξυπνούσε σήμερα, μάλλον θα έφευγε τρέχοντας προς κάποιο κέντρο ψυχικής υγείας.

Του Johnny Brokovich

Το πώς φτάσαμε ως εδώ, είχε αρχίσει να γίνεται εμφανές και από την στελέχωση και την πορεία της πρώτης ‘’κυβέρνησης της Αριστεράς’’ (θα μου επιτρέψετε πλέον να το βάζω σε εισαγωγικά), αλλά πλέον καταφανές μετά την 5η Ιουλίου και όσα ακολούθησαν.

Ενώ πανηγυρίζαμε, πλανημένοι και μη, το βράδυ εκείνης της Κυριακής, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να μην έρθει μαζί μας, αλλά να χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ως ‘’διαπραγματευτικό χαρτί’’, κάτι που είχε πει και μέσα στη βδομάδα.

Εκείνο το βράδυ, εμείς οι πρώην Συριζαίοι αλλά και κάποιοι νυν, κόσμος της Ανταρσύα, ανένταχτοι καμαρώσαμε τις δηλώσεις του Βαρουφάκη από το Υπουργείο Οικονομικών. Δηλώσεις αρκετά πιο ριζοσπαστικές απ’οτι και τον είχαμε συνηθίσει αλλά σίγουρα και από τις αντίστοιχες των προβεβλημένων στελεχών της κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα ήταν την Δευτέρα 6 Ιουλίου, ο Βαρουφάκης να αποσυρθεί (τελείως πια, γιατί ήδη είχε παραμεριστεί μετά από το αίτημα των ‘δανειστών’, εγώ τους αποκαλώ ακόμα τοκογλύφους εκβιαστές) και στις επόμενες μέρες να αποσυρθούν και όσοι υπουργοί δεν υπερψήφισαν το τρίτο μνημόνιο.